Okres przedwojenny
Instytucjonalne powstanie tego Kościoła miało miejsce na zjeździe w Starej Czołnicy w 1929 roku. Doszło wówczas do formalnego zjednoczenia samodzielnych dotąd zborów z Polski centralnej i kresów, które po zjednoczeniu przyjęły nazwę Związku Zborów Chrześcijan Wiary Ewangelicznej . Zanim doszło do formalnych narodzin tego nurtu, dla jego powstania istotny wpływ miały działania zielonoświątkowych działaczy z jednej strony na obszarze Polski centralnej, a z drugiej na obszarze polskich Kresów Wschodnich.
W 1929 związek liczył 12 204 członków, w 1934 – 15 441, a w 1937 – 21 501 członków. W 1938 liczba zborów przekraczała 500. W okresie międzywojennym działalność misyjna związku rozwijała się pomyślnie, w chwili wybuchu wojny związek liczył około 25 tysięcy wyznawców. Wybuch II wojny światowej znacznie ograniczył działalność związku na terenach Polski. Zarówno niemiecki, jak i radziecki okupant zabronił prowadzenia działalności dla zielonoświątkowców. Na Ukrainie Zachodniej, aby przetrwać, przyłączono się do Kościoła Metodystycznego. W innych miejscach przyłączano się do baptystów . Wielu duchownych, jak i zwykłych członków wysłano do obozów pracy, a także do obozów koncentracyjnych
Po wojnie
Po wojnie, w wyniku przesunięcia granic, większość zborów znalazła się poza granicami Polski. Na przełomie 1945/1946 miała miejsce masowa migracja Polaków z przedwojennych kresów wschodnich. W grupie tej znajdowali się działacze zielonoświątkowi: Józef Czerski, Jakub Sielużycki, Teodor Maksymowicz i Sergiusz Waszkiewicz. W 1946 roku przyjęto nazwę – Kościół Chrześcijan Wiary Ewangelicznej. We wrześniu 1950 roku czołowi działacze Kościoła zostali aresztowani.
W grudniu 1946 roku Kościół został warunkowo przyjęty do Chrześcijańskiej Rady Ekumenicznej na okres jednego roku, z zastrzeżeniem, że przez rok nie będą mogli ubiegać się o pomoc materialną. W czerwcu 1949 roku ponownie rozpatrywano wniosek KChWE o przyjęcie do Rady. Wniosek odrzucono.
W latach 1950-1953 KChWE – podobnie zresztą jak i inne wspólnoty ewangelikalne – dotknięty został falą stalinowskich represji. Większość pastorów została w tym czasie uwięziona.
Lata 60
W więzieniach przebywali od kilku miesięcy do trzech lat, w większości przypadków bez wyroku sądowego . Na celowniku komunistycznych władz znalazły się szczególnie te społeczności, które posiadały jakiekolwiek powiązania z Zachodem. Biorąc pod uwagę fakt, że takie powiązania były czymś normalnym dla wielu ewangelicznych zborów, które często otrzymywały materialne wsparcie od bliźniaczych Kościołów z Zachodu, władze nie musiały zadawać sobie wiele trudu, gdyż swoje represyjne działania uzasadniały stwierdzeniem, że Kościoły te służą zachodniemu imperializmowi.
W 1956 r. zbory KChWE podjęły próbę usamodzielnienia się poprzez wyjście z ZKE. Przez pewien czas prowadziły one samodzielną pracę, podjęto również próbę reaktywacji miesięcznika „Przystęp”, którego pierwszy numer redagowany przez pastoraFranciszka Januszewicza ukazał się w 1961 r. w Łodzi . Jednakże próby usamodzielnienia zakończyły się niepowodzeniem, głównie z powodu braku jednomyślności i zbory stopniowo zaczęły wracać do ZKE. Jako ostatnie do ZKE wróciły zbory okręgu lubelskiego, co miało miejsce w 1966 r. Do ZKE powróciła również większość działaczy z wyjątkiem Kazimierza Czepieluka (pozostał kaznodzieją niezależnym), Józefa Czerskiego i Walentego Dawidowa, który został potem jednym z liderów Kościoła Chrystusowego . KChWE był reprezentowany w ZKE m.in. przez Mieczysława Suskiego juniora, Edwarda Czajkę i Tadeusza Gawła.
Aktualnie
22 maja 1987 r. w Warszawie odbył się XII Synod ZKE. Podczas obrad podjęto uchwałę o rozwiązaniu ZKE, który był przecież tworem sztucznym, utworzonym pod naciskiem władz komunistycznych. Wchodzące w jego skład Kościoły usamodzielniły się, przy czym duża część zborów KChWE weszła w skład nowo powstałego Kościoła Zielonoświątkowego. Pozostałe – znajdujące się głównie w południowo-wschodniej części Polski – od 1 lutego 1988 r., tj. od zatwierdzonego rozpadu ZKE przez ówczesny Urząd ds. Wyznań kontynuują tradycje KChWE.
Obradujący w marcu 1988 r. Synod Kościoła Chrześcijan Wiary Ewangelicznej wybrał Naczelną Radę Kościoła, na czele której stanął – jako Prezbiter Naczelny Kościoła i Przewodniczący Rady Kościoła – Władysław Rutkowski. Po śmierci Władysława Rutkowskiego w styczniu 1990 r. pełnienie obowiązków Prezbitera Naczelnego powierzono Krzysztofowi Czechowskiemu.
24 listopada 2001 r. odbył się Synod KChWE, który wybrał nowe władze Kościoła. Prezbiterem Naczelnym został Andrzej Jeziernicki, który sprawuje tą funkcję do dnia dzisiejszego
Prowadzeni miłością
Poznaj naszych starszych
Skontaktuj się z nami
Jeśli masz pytania, potrzebujesz rozmowy albo chcesz dowiedzieć się więcej o naszej wspólnocie, napisz do nas. Chętnie odpowiemy.