Zbudowani na wierze, prowadzeni miłością.

Wyznajemy wiarę w:

• nieomylność kanonicznej całości Pisma Świętego jako Słowa Bożego,
• Trójjedynego Boga: Ojca i Syna, i Ducha Świętego,
• Synostwo Boże Jezusa, poczętego z Ducha Świętego, narodzonego z dziewicy Marii,
• Jego śmierć na krzyżu za grzechy świata i zmartwychwstanie w ciele,
• Jego wniebowstąpienie i powtórne przyjście,
• chrzest w Duchu Świętym z manifestacją darów,
• uzdrowienie chorych przez wiarę w zbawcze dzieło Jezusa Chrystusa,
• wieczne życie dzieci Bożych i wieczne potępienie grzeszników.

Jest tylko jeden żywy i prawdziwy Bóg. Jest On samoistny i nieskończony w swojej istocie i doskonałości. Tylko On posiada nieśmiertelność i przebywa w światłości niedostępnej. Bóg stworzył niebo i ziemie, świat ludzi i aniołów. Bóg jedyny objawił się jako Byt w trzech osobach – Ojca i Syna, i Ducha Świętego – które stanowią jedność w istocie, mocy i wieczności.

Czytaj z Pisma Świętego: Wj 3,14; Ps 2,7; 22; 23; 24; 45,7-8; 110,1-4; Iz 42,1; 53; Mt l,23; 28,19; Łk l,31-33.35; J 1,14; 3,13.34; 5,22-23.27; 17,1.6.8.18.21-23.26; Dz 2,33.36; 3,22-23; 10,38-40; 17,31; 20,28; Rz 3,25-26; 8,3.29; 9,5; Ga 4,4. 2 Kor 13,13; Ef 1,22-23; Flp 2,11; Kol 1,19-20; 2,3; 1 Tm 2,5; Hbr 1,2; 2,14-17; 5,5-6; 7,22-26; 9,14-I5; 13,8; 1 J 5,20; Ap 13, 8.

Pismo Święte (Biblia), czyli zapisane Słowo Boże, jest naszym największym autorytetem, fundamentem naszej wiary i przewodnikiem w codziennym życiu, zgodnym z wolą Bożą. Pismo Święte uznajemy wyłącznie w składzie kanonicznym. Kanonem nazywa się spis ksiąg przyjętych przez Kościół, które dzielą się na Stary i Nowy Testament.

Jezus Chrystus jest jednorodzonym Synem Bożym – odwiecznym i wcielonym Słowem Boga – który się począł z Ducha Świętego i narodził się z Marii Dziewicy. Posiada dwie natury – boską i ludzką, jest Synem Bożym i Synem Człowieczym. On poniósł śmierć na krzyżu za grzech świata i zmartwychwstał w ciele dla usprawiedliwienia wierzących. Po zmartwychwstaniu Jezus Chrystus wstąpił do nieba i zasiadł na prawicy Ojca, skąd przyjdzie powtórnie. Jezus Chrystus jest jedynym pośrednikiem miedzy Bogiem a człowiekiem.

Duch Święty jest jedną z osób Trójjedynego Boga (I Mj 1,2; Mt 28,19; Dz 5,3-4; I Kor 12,4-6; II Kor 3,17-18;13,13). Ma przymioty Boże (Ps 139,7-10: Łk 1,35; J 14,17; I Kor 2,10; Hbr 9,14; I P 4,14). Czyni dzieła Boże (I Mj 1,2; Job 33,4; Ps 104,30; J 3,5; Dz 1,16;13,2; Ń 8,11; II P 1,21). Człowiek otrzymuje Ducha Świętego poprzez: odrodzenie (Ezech 37,9; Iz 63,10; J 3,5;16,8-9), chrzest w Duchu (Dz 1,5; 2,38; 8,14-17) i uświęcenie (II Tes 2,13; I P 1,2) oraz w duchowych darach łaski Bożej (Rz 12,6-8; I Kor 12,4-11).

Wierzymy w wieczne życie dzieci Bożych i wieczne potępienie grzeszników. Uznajemy, że Bóg wyznaczył dzień, w którym będzie sądził świat sprawiedliwie przez Jezusa Chrystusa. W tym dniu sądzeni będą wszyscy ludzie oraz upadli aniołowie z szatanem na czele, nastąpi wówczas powszechne zmartwychwstanie: sprawiedliwych w przemienionym ciele do życia wiecznego, niesprawiedliwych zaś – na wieczne potępienie. Dziedzictwem sprawiedliwych będzie „nowe niebo i nowa ziemia, w których mieszka sprawiedliwość, zaś niesprawiedliwych – „jezioro ogniste”,

W całej historii kościoła doktryna wiecznego synostwa była szeroko rozpowszechniona, a większość chrześcijan wierzyła, że Jezus istniał jako wieczny Syn Boży przed stworzeniem. Jest to potwierdzone również w Credo Nicejskim (325 r. n.e.). Dodatkowo jednym z najsilniejszych dowodów na wieczne Synostwo Chrystusa jest trójjedyny charakter Boga i wieczna relacja, która istnieje między Ojcem, Synem i Duchem Świętym. Szczególnie ważna jest wyjątkowa relacja między Ojcem a Synem, którą można zrozumieć jedynie w aspekcie wiecznego Synostwa Chrystusa. Relacja ta jest kluczem do zrozumienia pełnej miary Bożej miłości do tych, których odkupił przez krew Chrystusa. Fakt, że Bóg Ojciec wziął swojego Syna, tego samego, którego umiłował przed założeniem świata, i posłał Go, aby stał się ofiarą za nasze grzechy, jest niesamowitym aktem łaski i miłości, który najlepiej można zrozumieć na podstawie doktryny wiecznego synostwa.

Pismo nie mówi nam, że mamy się modlić o chorych w takim znaczeniu, że nie mamy mocy w posługiwaniu im uzdrowieniem. Jest dokładnie odwrotnie. Jezus NAKAZAŁ NAM UZDRAWIAĆ chorych (Ewangelia Mateusza 10,1 i 10,8 oraz Ewangelia Łukasza 9,1 i 10,9). Jest ogromna różnica pomiędzy proszeniem Boga, aby kogoś uzdrowił, a uzdrawianiem ludzi. Uzdrowienie jest zawsze Bożą wolą (3 List Jana 2). My nie prosimy, a potem czekamy i patrzymy. To nie jest wiara w Jego Słowo. Zamiast żebrakami, musimy stać się wierzącymi, którzy znając Bożą wolę używają swojego autorytetu, by uzdrawiać.

Chrzest wodny jest to świadoma decyzja, pokazująca oddanie swojego życia Jezusowi Chrystusowi. Chrzest o jakim uczy Pismo Święte zawsze poparte jest wyznaniem wiary w Jezusa Chrystusa. Sam Jezus został ochrzczony przez Jana w rzece Jordan w wieku 30 lat, tuż przed rozpoczęciem swojej publicznej działalności, pozostawiając przykład dla swoich naśladowców (Ewangelia Mateusza 3:13-17).

Jezus powiedział swoim uczniom po swoim zmartwychwstaniu, a tuż przed wstąpieniem do nieba, aby poszli i czynili uczniami wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca, Syna i Ducha Świętego i ucząc ich przestrzegać wszystkiego, co On im nakazał (Ewangelia Mateusza 28:18-20).